هدف از طراحی این دوچرخه ، ساخت نمونه‌ای ساده‌تر در مقایسه با دوچرخه های موجود است که با حذف زنجیر چرخ و دیگر قطعات پیچیده علاوه بر کاهش وزن، باعث تسهیل حرکت در جهات مختلف می‌شود.

این دوچرخه مفهومی در نگاه اول ظاهری شبیه تک چرخ‌ها دارد، اما ارتباط بین چرخ جلو و عقب از طریق بدنه فولادی سبک وزن فراهم می شود.

پدال بر روی چرخ‌های عقب تعبیه شده است و با جمع شدن و نزدیک شدن چرخ‌ها به هم، حرکت آسان در جهات مختلف امکاپذیر می‌شود؛ همچنین طراحی مناسب زین و دسته دوچرخه باعث باعث بهبود کیفیت دوچرخ سواری بویژه در مناطق شهری می‌شود.

طراحان آمریکایی دوچرخه Bicymple تأکید می‌کنند که دوچرخه‌سواری با این وسیله بسیار آسان بوده و با توجه به امکان جمع شدن چرخ ها، به جای کمی برای نگهداری در آپارتمان نیاز دارد.

نمونه اولیه‌ای از این دوچرخه مفهومی طراحی شده است و محققان امیدوارند با یافتن یک سرمایه گذار، بزودی تولید تجاری این محصول را آغاز کنند.

این فناوری موسوم به «Digits» از یک دوربین ریز برای پیگیری حرکات دست استفاده کرده و می‌تواند حالتهای خاص را برای ترجمه آنها به شکل یک فرمان مانند پاسخگویی به تلفن با بالا بردن شصت دست شناسایی کند.

از آنجایی که این دستگاه بر حسگرهای ثابت خارجی مانند کنسولهای بازی تکیه نداشته، می‌توان از آن در خارج از خانه نیز استفاده کرد.

همچنین این سیستم بطور بی‌سیم با دیگر تجهیزات الکترونیکی ارتباط برقرار کرده و کاربران می‌توانند لوازمی مانند تلفن همراه را بدون در دست داشتن آنها یا نزدیک بودن به محل قرار گیری این ابزار کنترل کنند.

اگرچه Digits قادر به انجام همه کارها نبوده و کاربران باید از یک هدست یا گوشی برای برقراری ارتباط در زمان در دسترس نبودن تلفن همراه استفاده کنند.

این پروژه توسط محققان دانشگاه نیوکاسل و موسسه پژوهش مایکروسافت در کمبریج ساخته شده است و به گفته دانشمندان می‌تواند به انسان در استفاده ایمنتر از دستگاههای عابر بانک یا دستگاههای دارای تراشه و پین با وارد کردن کدها از درون جیب خود کمک کند.

این حسگر می‌تواند حرکات نوک انگشت کاربر را در تاریکی دنبال کرده و کد وارد شده را در دستگاه مورد نظر منتقل کنند.

به گفته محققان، یکی از بزرگترین مزیتهای این فناوری آزاد گذاشتن دستها بر خلاف دستکشهای اطلاعات است که برای تعامل با برنامه‌های کاربردی واقعیت افزوده مورد استفاده قرار می‌گیرند.

نمونه پیش‌ساخت دستگاه Digits به تازگی در نشست بین‌المللی آمریکا در مورد تعامل انسان و رایانه در ماساچوست ارائه شده است.

بتن از جمله مصالحی است که به وفور در ساختمانها، دیوارها، پلها و پارکینگ ها دیده می شود. در واقع می توان کتابهای زیادی در مورد تمامی مناطقی نوشت که بتن در آنها استفاده می شود.

مخلوطی از سیمان، ماسه و آب که بتن را می سازد طول عمر بسیار زیادی دارد اما پس از مدتی ساختمانها و دیگر سازه های ساخته شده از بتن قدیمی و سپس تخریب می شوند و هر ساله با کوه هایی از بقایایی از بتن مواجه می شویم. در سال 2010 فقط در آلمان حدود 130 میلیون تن زباله بتنی تولید شد.

محیط زیست از تولید بتن بسیار متضرر می شود. تولید سیمان به عنوان ماده اصلی ساخت بتن در ایجاد هشت تا 15 درصد تولید دی اکسید کربن جهان دخالت دارد.

از سویی، بازیافت بتن بسیار محدود است؛ خرد کردن بتن میزان قابل توجهی گرد و غبار تولید می کند و در آن بتن به سنگ ریزه هایی تبدیل می شود که می توان در صنایع مختلف از آن استفاده کرد.

گروه فناوری بتن در آلمان راه حلی را برای این مشکل ارائه کرده اند. راهبرد جدید آنها می تواند بتن را با کارایی و اثربخشی بازیافت کند: راز آنها استفاده از رعد و برق است.

رعد و برق بیشتر ترجیح می دهد از بین هوا و آب عبور کند نه اجسام جامد. اما این محققان آلمانی با استفاده از یک مطالعه 70 ساله که نشان می داد می توان طی دوره بسیار کوتاهی (کمتر از 500 نانوثانیه)  رعد و برقی ساخت که می تواند از آب عبور کرده و وارد جامد شود.

زمانی که رعد و برق به زباله های بتنی برخورد می کند، در طول مسیری که کمترین مقاومت را دارد سفر می کند یعنی موانعی بین سنگ های سیمان و ماسه.

این اقدام بتن را از هم می پاشد و آن را به مولفه های پایه تبدیل می کند و این حداکثر میزان بازیافت است.

خوشبختانه این فرایند فقط نظری نیست. محققان آلمانی توانسته اند رعد و برقی را در محیط آزمایشگاه تولید کنند که بتن را با سرعت یک تن در ساعت بازیافت می کند. این پژوهشگران پیش بینی می کنند سرعت 20 تن در ساعت می تواند بهره وری مطلوبی را به دست آورد. چنین شیوه بازیافت بتنی طی دو سال آینده به بازار عرضه می شود.

اگر این پیش بینی درست از آب درآید می توانیم در نهایت شاهد بهبود چشمگیری در بازیافت بتن در سراسر جهان باشیم. این بازیافت به آن معناست که سیمان جدید کمتری ساخته می شود، که از نظر تئوری میزان انتشار دی اکسید کربن جهانی را کاهش می دهد.

عمل لیزیک یک شکل از جراحی لیزر است که قادر است طیف وسیعی از نزدیک بینی و آستیگماتیسم و دوربینی را اصلاح کند. در این فرم، عمل بهبود دید سریع بوده و ناراحتی‏های پس از عمل کمتر است.

در عمل لیزیک دو عمل با هم ترکیب میشوند تا عیب انکساری اصلاح شود. نخست با استفاده از یک وسیله اتوماتیک بنام میکروکراتوم لایه نازکی از قرنیه برداشته می‏شود.

وجود این لایه نازک اجازه بهبود سریع دید و کاهش ناراحتی‏های پس از عمل را می‏دهد. امروزه از انواعی از لیزر جهت برداشتن این لایه هم استفاده می شود. سپس با استفاده از لیزر اکسایمر که با کنترل کامپیوتر صورت میگیرد قرنیه تراش داده میشود و به این ترتیب عیب انکساری اصلاح می‏گردد.

فردی که می خواهد لیزیک کند، نباید بیماری های چشمی مثل آب سیاه، خشکی چشم،بیماری های شبکیه، تبخال چشم، آب مروارید، کدورت و قوز قرنیه داشته باشد

عوارض انجام عمل لیزیک:

- لیزیک ایجاد انحرافات اپتیکی می کند که چشم پزشکان اطلاعات کاملی درباره آن ندارند

- لیزیک باعث کاهش ثبات ساختمانی قرنیه می شود

- لیزیک باعث ایجاد فتوفوپی یا ترس از نور می گردد

- لیزیک باعث ایجاد خشکی چشم می گردد

- لیزیک باعث افزایش خطر بروز کاتاراکت می گردد


بعد از عمل لیزیک چه باید کرد؟

- خارش و مالیدن چشم‌ها به خصوص در چند روز اول ممنوع است.

- از شستشوی سر و صورت و استحمام تا 24 ساعت بعد از عمل باید خودداری کرد.

- تا سه هفته استخر و سونا نرفت.

- از آرایش کردن چشم ها تا یک هفته پس از عمل خودداری کرد.

- از شنا در استخر و دریا تا یک ماه پس از عمل باید خودداری کرد.

نکته: از جمله عوارضی که می تواند به دنبال عمل لیزیک در فرد ایجاد شود ایجاد عفونت و یا عدم دستیابی به نتیجه قابل قبول در اصلاح دید فرد می باشد .

دانشمندان کره جنوبی روشی را ابداع کرده اند که از یک میدان مغناطیسی برای هدف گرفتن سلولها استفاده می کند تا این سلولها به طور موثر خود را از بین ببرند.

این محققان نشان داده اند که این فرآیند در سلولهای سرطان روده و ماهیهای زنده آزمایشگاه موثر واقع شده است.

اکنون آنها در نظر دارند که این تکنیک را روی سرطانهای مختلف آزمایش کنند تا مشخص شود که آیا آنها می توانند دیگر تومورها را نابود کنند یا خیر.

مرگ سلولها با برنامه ریزی قبلی یکی از راه های بدن برای رها شدن از شر سلولهای آلوده، پیر و یا معیوب است.

در پاسخ به سیگنالهای خاص، این سلولهای محکوم به فنا منقبض شده و تکه تکه می شوند. اما در رابطه با سرطان این فرآیند مرگ سلولی معمولا ناکام می ماند، بنابراین سلولها می توانند بدون هیچ کنترلی تقسیم شوند.

روش درمانی مغناطیسی دربرگیرنده نانوذرات کوچک آهن است که به پادتنها مرتبط است، پادتنها پروتئینهایی هستند که توسط سیستم ایمنی بدن در مقابله با مواد خطرناک تولید می شوند. این نانوذرات آهن به مولکولهای سلولهای تومور متصل می شوند و زمانی که میدان مغناطیسی فعال می شود این مولکولها با هم جمع می شوند و به طور خودکار سیگنال مرگ را آزاد می کنند.

این فرآیند امید برای درمانهای جدید را افزایش داده تا سلولهای تومور مقاوم به فرآیند معمول مرگ سلول از بین بروند.

در این تحقیق کره جنوبی، سلولهای سرطان روده در معرض نانوذرات قرار گرفته و میان دو مغناطیس قرار داده شدند. بیش از نیمی از سلولها توسط فعال سازی مغناطیس از بین رفتند، درحالی که هیچ سلول سالمی نیز تحت تأثیر این فرآیند قرار نگرفت.

نتایج این تحقیق در مجله نیچر متریالز منتشر شده است.

هنری اسکوکرافت مدیر اطلاعات علمی مرکز تحقیقات سرطان بریتانیا اظهار داشت: این روش بسیار جذاب است اما هنوز در مرحله اول تحقیقات قرار دارد.

این درحالی است که دانشمندان اعتقاد دارند که نگاه داشتن وزن بدن در یک حالت طبیعی و سالم بهترین شیوه برای پیشگیری از سرطان در گام اول است. براساس گزارش منتشر شده توسط سازمان جهانی تحقیقات سرطان بیش از 22 هزار مورد سرطان به طور سالانه قابل پیشگیری بوده اند.

وزن بالای بدن خطر ابتلا به بیماریهایی چون سرطان پانکراس، سینه، روده، مری، کلیه، رحم و کیسه صفرا را افزایش می دهد.

تحقیقات ماه گذشته مرکز تحقیقات سرطان بریتانیا نشان می دهد که نرخ افرادی که تا سال 2030 براثر سرطان جان خود را از دست می دهند تا 17 درصد کاهش خواهد یافت.

یکی از راه‌هایی که می‌تواند از گسترش سرماخوردگی در خانه جلوگیری کند، این است که اعضای خانواده مسواک‌هایشان را جدا از هم نگهداری کنند، یعنی طوری آنها را قرار دهید که با یکدیگر تماس نداشته باشند.

پیشگیری واقعا بهتر از درمان است، بنابراین در اینجا چند راه حل عجیب برای جلوگیری از سرماخوردگی ذکر می‌کنیم:

1- دست‌هایتان را بشویید. هر بار که شما به دکمه آسانسور، دسته تردمیل، دستگیره درب‌ها یا غیره دست می‌زنید، دست‌هایتان میلیون‌ها میکروب به خود جذب می‌کنند. به همین دلیل است که متخصصان معتقدند شستن دست‌ها بهترین راه برای جلوگیری از ابتلا به بیماری‌های مختلف است. حداقل حدود 20 ثانیه دست‌هایتان را با آب و صابون بشویید و بین انگشت‌ها و زیر ناخن‌هایتان را هم فراموش نکنید. اگر به آب و صابون دسترسی نداشتید، از ضدعفونی کننده‌هایی که در ترکیبات آنها الکل وجود دارد، استفاده کنید.

2- بیشتر معاشرت کنید.حتما می‌دانید که دوستی‌ها و روابط اجتماعی گسترده و صحیح، اثرات مضر هورمون‌های استرس را کم می‌کند. اما تحقیقات جدید نشان داده است که هرچه دوستان بیشتری داشته باشید، سالم‌تر خواهید بود. پزشکان به 83 دانشجوی سال اول دانشگاه، واکسن آنفلونزا تزریق کردند و متوجه شدند که تعداد آنتی‌بادی‌های مبارزه با بیماری آنفلونزا در بدن افرادی که روابط اجتماعی بیشتری دارند، بیشتر از کسانی است که روابط محدوتری دارند.

3- مسواک‌هایتان را جداگانه نگهداری کنید. وقتی یکی از افرادی که در خانه شما زندگی می‌کند دچار سرماخوردگی می‌شود تقریبا جلوگیری از سرایت آن به افراد دیگری که در همان خانه زندگی می‌کنند، غیر ممکن است و احتمالا شما هم بعد از مدتی، سرفه کردن و عطسه کردن را آغاز می‌کنید.

یکی از راه‌هایی که می‌تواند از گسترش سرماخوردگی در خانه جلوگیری کند، این است که اعضای خانواده مسواک‌هایشان را جدا از هم نگهداری کنند، یعنی طوری آنها را قرار دهید که با یکدیگر تماس نداشته باشند.

4- به نظافت آشپزخانه بیشتر توجه کنید. هر روز حوله مخصوص خشک کردن ظروف‌تان را عوض کنید. هیچ وقت از حوله‌ای که برای خشک کردن دستان‌تان استفاده کرده‌اید، برای خشک کردن ظرف‌ها استفاده نکنید. بهتر است اجازه دهید ظرف‌ها با جریان هوا خشک شوند.

اسکاچ ظرفشویی را همیشه کاملا بشویید و اگر تا مدتی آنها را نمی‌خواهید (مثلا شب تا صبح) در جایی قرار دهید که خشک شوند. همچنین هر چند مدت یک بار، آنها را عوض کنید.

این درحالی است که نزدیک شدن یک جبهه سرد که انتظار می رود دمای سردتر هوا و بادهای شدید و اندکی باران را در نیومکزیکو به همراه داشته باشد، مأموریت وی را به تعویق انداخته است.

این گروه انتظار دارد که این شرایط جوی تا روز سه شنبه به طرز چشمگیری مناسب شود. در این صورت در زمان طلوع خورشید یک بالون بزرگ که با هیلیوم پر شده است از شهر راسول در جنوب شرق نیومکزیکو به بالا می رود و بامگارتنر، لباسش و یک کپسلول 1315 کیلوگرمی را با خود به ارتفاع 36 هزار و 576 متری می برد.

این خلبان 43 ساله بی بام قرار است با قدم گذاشتن روی آسمان رکورد چتربازی 50 ساله را بشکند. درحال حاضر این رکورد متعلق به پرش آزاد کاپیتان جو کیتینگر از نیروی هوایی آمریکا است که سال 1960 از ارتفاع 31 هزار و 333 متری به زمین پرید.

اگرهمه چیز طی برنامه پیش برود، بامگارتنر نخستین چتربازی می شود که مانع صوتی را شکسته است. همچنین وی رکوردی برای بلندترین پرش آزاد و بالاترین سفر بالونی انسان ثبت کرده است.

پرش بامگارتنر نیازمند شرایط آرام است چرا که این بالن 55 طبقه ای بسیار ظریف است به طوری که بالون آن از ماده ای ساخته شده که 10 بار ظریفتر از یک کیسه پلاستیکی ساندویچ است و به سادگی تحت تأثیر بادهای قوی صدمه می بیند.

این گروه اظهار داشتند که در صورت وزش باد با سرعت 3.2 کیلومتر در ساعت عملیات خود را لغو می کنند.

این تیم تلاش رکورد شکن بامگارتنر را به عنوان پرش از لبه فضا توصیف کرده اند. اگرچه به طور کلی فضا از ارتفاع 100 کیلومتری زمین درنظر گرفته می شوند.

ممکن است این اقدام به نظر دیوانگی محض برسد اما هیچ کس جز فردی که 20 سال در وزرشهای سخت شرکت کرده دست به این کار نمی زند. یک گروه از مهندسان، پزشکان و خلبانها که 5 سال تمام در کنار بامگارتنر کار کرده اند تلاش می کنند که اطمینان حاصل کنند وی زنده می ماند.

برای مثال حضور دکتر جاناتان کلارک این عملیات با یک علت شخصی صورت گرفته است. از وقتی که وی همسر فضانورد خود را در سال 2003 زمانی که شاتل فضایی کلمبیا بالای تگزاس از هم پاشید، از دست داد، این جراح هوایی ناسا زندگی خود را وقف بهبود شانس زنده ماندن فضانوردان در فجایع مشابه در ارتفاع بالا کرده است.